Deska do krojenia antybakteryjna Samura Fusion – 380 × 250 mm przy 2 mm grubości
Klasyczna deska jest sztywna, więc pokrojone produkty trzeba z niej zgarniać — nożem, dłonią albo łopatką. Ta ma 2 mm grubości i 280 g masy, więc zachowuje się zupełnie inaczej: bierzesz ją za dwa boki, składasz w rynnę i przesypujesz zawartość do garnka jednym ruchem. Powierzchnia robocza ma 380 × 250 mm, czyli tyle, ile potrzeba na rozłożenie całej deski warzyw, a nie tylko jednej cebuli.
Najważniejsze cechy tej deski
- Grubość 2 mm: arkusz, który ugina się pod naciskiem dłoni. To właśnie ta cecha zamienia deskę w podajnik — zawartość schodzi z niej kontrolowanie, bez rozsypywania po blacie.
- Powierzchnia 380 × 250 mm: format, na którym zmieści się posiekana włoszczyzna albo cały pęczek ziół, a który nadal zajmuje w szafce tyle miejsca co talerz.
- Masa 280 g: podnosisz ją jedną ręką razem z produktem. Przy pracy w kilku etapach oznacza to, że deska wędruje z blatu nad garnek i z powrotem bez odkładania noża.
- Tworzywo sztuczne: materiał nieporowaty, który nie wchłania wody. Powierzchnia po umyciu wraca do stanu wyjściowego, bez konieczności oliwienia, jakiego wymaga drewno.
- Czerwony kolor, seria Fusion: w gastronomii czerwień oznacza deskę do surowego mięsa. Jeśli trzymasz w kuchni więcej niż jedną, kolor jest najszybszym sposobem rozdzielenia produktów.
Po co komu deska, która się gnie
Największą stratą czasu przy przygotowaniach nie jest krojenie, tylko przenoszenie. Cebula z deski na patelnię, warzywa z deski do miski, obierki z deski do kosza — każde z tych przejść na sztywnej desce wymaga narzędzia i zwykle kończy się częścią produktu na blacie. Elastyczny arkusz 2 mm rozwiązuje to geometrią: zgięty wzdłuż zamienia się w otwarty lej, którym celujesz dokładnie tam, gdzie produkt ma trafić.
Druga korzyść jest w miejscu. Sztywna deska zajmuje półkę albo stoi oparta o ścianę. Ten arkusz wchodzi w szczelinę między szafkami, za blachę do pieczenia albo na dno szuflady, więc możesz mieć ich kilka, po jednym na rodzaj produktu, bez oddawania im pół kuchni. Przy pracy z mięsem, rybą i warzywami tego samego wieczoru to realna różnica w organizacji blatu.
Eksploatacja i utrzymanie
- Mycie: ciepła woda z płynem zaraz po pracy. Cienki arkusz da się wygiąć nad zlewem, więc dosięgasz każdego miejsca bez szorowania na płasko.
- Suszenie: postaw deskę na kant albo oprzyj o rant zlewu — przy grubości 2 mm woda schodzi z obu stron naraz.
- Nacięcia: ślady po nożu są naturalnym zużyciem każdej deski. Na tworzywie stają się widoczne jako jaśniejsze rysy i to one mówią, kiedy przyszedł czas na nowy arkusz.
- Rozdzielanie produktów: jeśli dokładasz do zestawu kolejne deski, trzymaj czerwoną przy mięsie surowym, a pozostałe kolory przypisz do warzyw i produktów gotowych.
Dla kogo jest ta deska
- Dla kogoś, kto gotuje w małej kuchni i nie ma gdzie postawić grubej deski z drewna, a potrzebuje pełnej powierzchni roboczej.
- Dla kucharza, który rozdziela produkty po kolorach i szuka arkusza pod surowe mięso, dokładanego do już posiadanego zestawu.
- Dla każdego, kto przenosi pokrojone składniki wprost do garnka i ma dość zgarniania ich z deski czubkiem noża.
